 |
Dziki wykazują zadziwiającą zdolność przystosowania do różnych środowisk. Spotkać je można w dużych i małych
kompleksach leśnych, w środowisku wilgotnym i suchym, W lasach liściastych, mieszanych i sosnowych, na terenach nizinnych
i podgórskich. W Polsce preferują lasy liściaste i mieszane z małymi bagienkami i kałużami, o urozmaiconym składzie
gatunkowym, zapewniającym schronienie i dostępność naturalnego pokarmu w różnych sezonach.
Dziki są bardzo czujne i wykazują dużą inteligencję. Doskonały węch i słuch pozwalają im reagować na niebezpieczeństwo
szybką ucieczką, a w sytuacjach krytycznych potrafią skutecznie się bronić. Szczególnie groźną bronią są kły sterczące
po obu stronach ryja. W nazewnictwie łowieckim dolne kły to szable, a górne - fajki. Komplet kłów to oręż, cenione przez
myśliwych trofeum. U odyńców szable mogą osiągać imponujące rozmiary, nawet do 30 cm długości. U loch są znacznie mniejsze.
Nic dziwnego, że tak uzbrojone dziki stanowią trudną zdobycz nawet dla wilków.
Dziki są wszystkożerne, podstawową dietę stanowi wszelkiego rodzaju pokarm roślinny, z ulubionymi żołędziami na czele.
W poszukiwaniu larw, poczwarek i kłączy różnych roślin, dziki potrafią wywrócić ściółkę leśną na znacznym obszarze. Nie
gardzą wszelkiego rodzaju padliną, dlatego znaczenie sanitarne dzika jest duże. Żyjące w małych lub rozczłonkowanych
kompleksach leśnych dziki wychodzą na żer na pola uprawne, wyrządzając często dotkliwe straty w gospodarce rolnej.
|
