Lisy preferują tereny suche, chętnie jednak penetrują zarośnięte brzegi wód i trzcinowiska. Osiedlają się najchętniej w lasach, na głębokich zwięzłych glebach, gdzie w odpowiednich miejscach-między korzeniami drzew, niezbyt daleko od łąk i osad ludzkich, kopią rozbudowane nory, zwykle z wieloma korytarzami, przestronną komorą i dużą ilością wejść i wyjść czyli tzw. okien.

Podstawą pożywienia lisa są myszy. Oprócz nich, zjada wszystkie zwierzęta - od chrabąszcza po koźlę sarny. Lisy potrafią wykopywać larwy os i pożerać je razem z gniazdem, nierzadko niszczą lęgi ptaków gniazdujących na ziemi, zjadając jaja lub pisklęta. Najczęściej, przy prawidłowej liczebności populacji, lisy zabijają zwierzęta chore lub słabe, żywią się padliną i z tej racji pełnią istotną funkcję "sanitarną". Czasami lisy żywią się także owocami leśnymi-zjadają np. jagody. Lis jest zwierzęciem niezwykle ostrożnym. Ma czuły węch, dobry słuch i ostry wzrok, a także bardzo dobrą pamięć i zmysł orientacji. Biega zręcznie, szybko i wytrwale. Potrafi poruszać się wolno w linii prostej czyli sznurować, ale także sadzić długimi susami, ostrożnie skradać się i wytrwale czatować na zdobycz. Mit, o tym że lisy odznaczają się wyjątkową chytrością, co często wykorzystywane jest w bajkach, pochodzi prawdopodobnie stąd, iż jest to zwierzę wyjątkowo inteligentne, a przy tym płochliwe i ostrożne.
Lis choruje prawie na wszystkie psie choroby, jest też niestety roznosicielem wścieklizny, która jest głównym czynnikiem ograniczającym liczebność populacji lisa. Ze względu jednak na to, iż wścieklizna jest chorobą groźną dla człowieka i zwierząt gospodarskich, od lat prowadzone są szczepienia lisów przeciwko wściekliźnie, poprzez rozrzucanie z samolotów szczepionki, która jest pożerana przez lisy. W ten sposób eliminuje się zagrożenie, ale niestety populacja lisa na wielu terenach gwałtownie się powiększyła, co ma swój wpływ na stan liczebny zwierzyny drobnej.

Lis żyje od 10-15 lat, ma bardzo niewielu wrogów naturalnych i ich rolę musi przejmować człowiek.