Poza okresem godów zwanym u lisa cieczką i czasem wychowania młodych, lis jest zwierzęciem żyjącym samotnie. Większość czasu spędza na polowaniu. Lis poluje głównie o zmierzchu i nocą, ale w miejscach spokojnych, może polować także za dnia. W razie zagrożenia, lisy wydają ostrzegawcze, krótkie warknięcia, poza tym szczekają i ujadają, co ma miejsce głównie podczas cieczki i w niepogodę - w czasie opadów śniegu i dużych mrozów. W miejscach stałych łowów, lis często urządza sobie norę czasową. Nora taka jest płytka i nierozgałęziona. Lis używa takich nor jako schronienia w czasie słoty, lub też w razie niebezpieczeństwa. Oprócz tego znany jest fakt, iż lisy potrafią zajmować nory zbudowane przez inne zwierzęta np. poszerzać nory królicze, albo wykorzystywać opuszczone lub zamieszkałe nory borsucze z tym, że w takim przypadku, borsuk mieszka w jednej komorze, a lis w drugiej.
Okres godów, czyli cieczka przypada u lisa na styczeń lub luty.

Gody lisa mają następujący charakter. Do liszki przechodzącej cieczkę, z całej okolicy ściągają samce, wabione zapachem. Do pokrycia dochodzi najczęściej w norze, a dokładniej w jej największej komorze. Ciąża trwa od 50 do 65 dni, a młode zwane niedoliskami przychodzą na świat zwykle w kwietniu. Miejsce urodzenia się młodych bywa bardzo różne. Może być to nora główna, zapasowa, ale także puste dziuplaste drzewo, kupa chrustu albo kamieni, a nawet w gęste zarośla. W jednym miocie, w troskliwie usłanym legowisku, wymoszczonym sierścią, liszka rodzi od 3 do 7 wyjątkowo 12 szczeniąt.

Młode rodzą się ślepe, a oczy otwierają dopiero po dwóch tygodniach. Liszka karmi szczenięta przez 8 tygodni, ale już od szóstego tygodnia przynosi im do jedzenia mięso, w czym pomaga jej samiec. Niedoliski, wychodzą z nory po 4 do 5 tygodni, matka przyucza je do polowania. Nauka trwa aż do późnej jesieni. Wtedy to młode lisy opuszczają norę, w której się urodziły i żyją samotnie. Dojrzałość płciową lis osiąga po pierwszym roku życia.
Pojedynczo wychowywane przez człowieka lisy są bardzo ufne.
Niestety nieustające zmiany w krajobrazach i naturalnych ekosystemach doprowadziły do znacznego zwiększenia się liczebności populacji lisa w ostatnich latach. Przyczyn tego stanu rzeczy jest wiele, od wspomnianych szczepień przeciwko wściekliźnie, po powstanie wielkich wysypisk śmieci - co doprowadziło do łatwiejszego zdobywania pożywienia, a co za tym idzie lepszych warunków rozwojowych dla populacji lisa. Niestety te nienaturalne żerowiska powodują także wzrost liczby lisów objętych parchem czy innymi chorobami. Lis w naturalnych warunkach jest zwierzęciem pożytecznym i jako sanitariusz, cenionym przez myśliwych i leśników. W warunkach zmienionych staje się nader liczny i powoduje duże straty w zwierzynie drobnej.